Patronat merytoryczny
Patronat medialny
Sponsorzy
Złoci
Pozostali
Międzynarodowa Szkoła Mikropali
11 czerwca 2014, Kraków
27.03.2014 Rejestracja ruszyła!

Mamy przyjemność poinformować, że została uruchomiana rejestracja na MiędzynarodowąSzkołę Mikropali!

Zarejestruj się już dziś i dołącz do grona uczestników z całego świata!

 

Zapraszamy!

O Krakowie

   Kraków, miasto nad Wisłą, jest kolebką polskiej kultury i historii. Często zwany jest "Małym Rzymem" lub "Florencją Północy". Miasto owiane legendą, gdzie czas płynie inaczej i gdzie każda chwila staje się momentem historii. Dla wielu ludzi, dzięki swojej bogatej historii, Kraków reprezentuje kwintesencję tego, co polskie, łącząc tradycję z nowoczesnością. Przez pięć wieków (od roku 1038 do 1569) Kraków był stolicą Polski, siedzibą królów oraz siedzibą wielkich uczonych i artystów z całego świata. Choć Kraków nie jest już stolicą Polski zachował pozycję lidera w dziedzinie sztuki i nauki, łącząc historię i tradycję z nowoczesną nauką i technologią. Na przełomie XIX i XX wieku, w roku 2000, Kraków stał się Europejską Stolicą Kultury, pierwszym polskim miastem, któremu został przyznany ten prestiżowy tytuł. Jego Stare Miasto z Wawelem i Kazimierzem, znalazły się na pierwszej liście Światowego Dziedzictwa stworzonej przez UNESCO w 1978 roku wśród 12 najcenniejszych obiektów na świecie wraz z piramidami w Egipcie i Wielkim Murem Chińskim. Krakowski Rynek Główny jest największy średniowiecznym rynkiem w Europie - został stworzony w 1257, kiedy Kraków otrzymała prawa miejskie.

Kraków jest jednym z najbardziej znanych i najczęściej odwiedzanych miast w Polsce. Z populacją ponad 800 000 osób jest centrum nauki, przemysłu i kultury często wywodzących się z Uniwersytetu Jagiellońskiego, jako jednego z najstarszych uniwersytetów w Europie. Liczne atrakcje turystyczne w Krakowie pozwalają na ekscytujące i niezapomniane spędzenie czasu w mieście. Wieczorami goście przyciągani są niesamowitą atmosferą kawiarni, pubów i restauracji, gdzie nie tylko mogą zjeść smaczny posiłek, ale też zrelaksować się w ich pięknych wnętrzach.

Co warto zobaczyć w Krakowie? Możliwości są praktycznie nieograniczone. W każdej z dzielnic istnieją atrakcje, które koniecznie trzeba zwiedzić -  średniowieczne i renesansowe budynki Starego Miasta, dzielnica żydowska Kazimierz, Stare Podgórze - to tylko niektóre z wielkich miejsc Krakowa. Miłośnicy historii współczesnej powinni znaleźć drogę do Nowej Huty - perły architektury socrealistycznej. Kraków to również miasto kościołów - jest ich ponad 120, w tym wiele z nich to zabytkowe budynki prowadzące zwiedzającego przez meandry miejskiej i polskiej historii. Najlepiej jest przygotować własne trasy zwiedzania, aby mieć pewność, że nie przegapi się czegoś ciekawego.

Stare Miasto

Barbakan
Perła krakowskich fortyfikacji – gotycki barbakan, zwany też bardziej swojsko Rondlem – powstał w związku z narastającym w końcu XV wieku zagrożeniem ze strony Turków. Wzniesiono go w latach 1498-1499 na polecenie króla Jana Olbrachta, który po zakończonej porażką wyprawie wołoskiej bał się odwetu. Jednym z głównych zadań Barbakanu była obrona postawionego nieopodal – tuż za linią murów – Arsenału Miejskiego. Usytuowany pomiędzy basztami Stolarską i Ciesielską był budowlą parterową przeznaczoną do składowania dział, z głębokimi piwnicami, gdzie przechowywano proch. W drugiej połowie XIX wieku przebudowano go na cele muzealne: dziś jest częścią Muzeum Książąt Czartoryskich.

Sukiennice
Pierwszy budynek, wzniesiony z kamienia, stanął w tym miejscu tuż po nadaniu miastu przywileju lokacyjnego w roku 1257. Ślady tej budowli zachowały się tylko w piwnicach. W drugiej połowie XIV wieku budowniczy miejski Marcin Lindintolde wzniósł w centrum Rynku Głównego krytą, murowaną i podpartą szkarpami halę przeznaczoną na handel suknem. Zgodnie z przywilejem króla Kazimierza Wielkiego przyjezdni kupcy mogli sprzedawać tylko własny towar - i tylko w tym miejscu. Hala wypełniona była wewnątrz kramami. W usytuowanym na krótszej osi budynku przejściu (tzw. krzyżu) wisi na łańcuchu duży żelazny nóż, dawny znak prawa magdeburskiego, przypominający, że złodziei każe się obcięciem ucha. Wiązana jest z nim legenda o dwóch braciach, budowniczych wież kościoła Mariackiego. Gdy jeden zorientował się, że budowana przezeń wieża nie może być z powodu słabszego fundamentu tak wysoka jak druga, z zazdrości zabił brata tym właśnie nożem. Jednak wyrzuty sumienia doprowadziły go do śmierci. Bratobójca zakończył bowiem życie, skacząc ze zbudowanej przez siebie wieży.

Ulica Floriańska
Ulica Floriańska była od zawsze jedną z ważniejszych ulic Krakowa. Wytyczona w czasach Wielkiej Lokacji miasta w drugiej połowie XIII wieku, stanowiła istotny fragment reprezentacyjnego szlaku, Drogi Królewskiej, wiodącej od kościoła św. Floriana (stąd nazwa ulicy) na Wawel. Jako jedna z pierwszych w mieście ulica zyskała solidne bruki. Pod koniec XV wieku większość domów przy Floriańskiej była już murowana.

Brama Floriańska
Jej nazwa pochodzi od pobliskiego kościoła św. Floriana. Była główną spośród siedmiu bram wiodących do miasta, usytuowanych w linii murów obronnych. Bramę tą zwano także Porta Gloriae, czyli Bramą Chwały. Otwierała Drogę Królewską (Via Regia). Przez nią do miasta wkraczali królowie po zwycięskich bitwach, dyplomaci, znane osobistości odwiedzające Kraków. Tędy prowadziła trasa pochodów koronacyjnych i pogrzebowych monarchów i ich rodzin.

Kościół Mariacki
Pierwsze wzmianki o kościele Mariackim pochodzą z 1222 roku. Był to kościół romański, przy którym założono parafię dla kształtującej się społeczności miasta. Tę budowlę zniszczyły najazdy tatarskie. Drugi kościół budowany był etapami przez kilka następnych stuleci, począwszy od roku 1288. Ostateczna bryła kościoła ukształtowała się z końcem XIV wieku, w formie ceglanej, trójnawowej bazyliki gotyckiej, w tzw. typie krakowskim, z charakterystycznym wydłużonym i wielobocznie zamkniętym prezbiterium. W latach 1423-1446 między szkarpami naw bocznych dodano sześć kaplic ufundowanych przez rodziny bogatych mieszczan oraz dwie kruchty. Na początku XV wieku nadbudowano ośmioboczną, najwyższą kondygnację wieży wyższej zwanej hejnałową, zwieńczoną przez Macieja Heringka w 1478 r. późnogotyckim hełmem. W roku 1666 dodano mu złoconą koronę. Hełm niższej wieży pochodzi z końca XVI wieku.

Wawel

     Wzgórze Wawelskie i Zamek Królewski - strome i wyniosłe, wapienne wzgórze (25 m ponad poziom Wisły), otoczone rozlewiskami rzeki i bagnami, od zawsze było dogodnym do obrony siedliskiem. Jak wykazały prowadzone tu badania archeologiczne, najstarsze ślady obecności człowieka na wzgórzu sięgają 100 tysięcy lat p.n.e. Liczne późniejsze znaleziska związane są już bez wątpienia ze stałym osadnictwem. W IX wieku istniejący na Wawelu gród był prawdopodobnie siedzibą władcy-księcia i głównym ośrodkiem plemiennego państwa Wiślan. Po przyłączeniu Małopolski do państwa Piastów (ok. 990 r.), stał się jednym z głównych centrów władzy. Na przełomie X i XI wieku wzgórze było już zapewne zabudowane kilkoma świeckimi, przedromańskimi budowlami, murowanymi nieporadnie z łamanego kamienia, który wyparł tu już wtedy ciesiołkę. Ciekawą - częściowo zachowaną - budowlą z tamtego okresu jest rotunda pod wezwaniem Najświętszej Panny Marii, pełniąca być może rolę pałacowej kaplicy.
Zamek-palatium początkowo nie imponował wielkością i, jak wykazały wykopaliska, zajmował teren od strony północnej (obecnie jedno ze skrzydeł zamku). Rozbudowano go dopiero, kiedy Kraków został główną siedzibą polskich władców - na przełomie XI i XII wieku - w kierunku północno-wschodnim.
W początkach XIV wieku król Władysław Łokietek gruntownie rozbudował zamek. Powstała wtedy m.in. mieszkalna wieża, zwana Łokietkową, przebudowana i powiększona za czasów Kazimierza Wielkiego o malowniczy ryzalit opasany imponującymi szkarpami, nazywany Kurzą Stopką. Za czasów Jadwigi w jej sąsiedztwie powstała reprezentacyjna wieża nazwana później Duńską, gdyż podczas oficjalnej wizyty w Krakowie mieszkał tam Eryk, król tego kraju. W takiej postaci zamek przetrwał do roku 1499, kiedy strawił go pożar.

Katedra na Wawelu
Obecna katedra jest trójnawową gotycką bazyliką, z prosto zakończonym prezbiterium, z transeptem i ambitem (obejściem prezbiterium). Sklepienie żebrowe wsparte jest na wydłużonych filaro-szkarpach. Ten system - za wzorem katedry powtórzony we wszystkich wielkich gotyckich bazylikach miasta - jest typowy dla krakowskiego gotyku. Budulcem świątyni była cegła i kamień wapienny. Jednak dziś zewnętrzna bryła gotyckiej katedry nie jest jednolita. W ciągu następnych stuleci do korpusu dostawiono zespół różnorodnych stylowo budowli towarzyszących, przede wszystkim kaplic. Znakomicie odzwierciedlają one kolejne epoki, dzieje katedry i zmieniające się style architektoniczne. Z pierwotnej budowli najlepiej widoczna jest kamienna fasada zachodnia, z trójkątnym szczytem, z okrągłym oknem ozdobionym maswerkową dekoracją i XIV-wieczną figurą św. Stanisława, oraz ceglany, płycinowy szczyt południowego transeptu.

Komnaty Królewskie
Podczas przebudowy gotyckiego dotąd zamku na Wawelu, przeprowadzonej w latach ok. 1502 - ok. 1540 z inicjatywy i fundacji Zygmunta Starego, powstała odznaczająca się wielkim artystycznym smakiem renesansowa pałacowa rezydencja. Dziś jest jednym z największych i najwspanialszych polskich muzeów. Wejście do komnat znajduje się we wschodnim skrzydle zamku. W salach na pierwszym piętrze zaaranżowano ekspozycję nawiązującą do ich dawnego charakteru i wyposażenia. Piętro to (tzw. gmachy średnie), mieściło kiedyś głównie mieszkania królewskie. Szczególnie godne uwagi sale znajdują się na prawo od klatki schodowej. W trzech z nich zachowały się piękne malowane stropy drewniane, a na ścianach pod nimi fryzy zwane dawniej krańcami.

Dzwon Zygmunta
Najsłynniejszy - choć nie najstarszy - polski dzwon został zawieszony na najwyższym piętrze wieży Zygmuntowskiej 12 lipca 1521 roku. Nazwano go na cześć fundatora - króla Zygmunta I Starego. Jego dźwięk usłyszeć można z okazji świąt, uroczystości kościelnych i doniosłych wydarzeń narodowych. W przeszłości bił także przy narodzinach królewskich potomków i żegnał ich, gdy ruszali w ostatnią drogę. Towarzyszył również pogrzebom wielkich Polaków, chowanych na Wawelu. Jego głęboki aksamitny dźwięk zawdzięczamy według legendy pękowi srebrnych strun. Do kotła pełnego topiących się metali, z których miał powstać dzwon, wrzucił je Walenty Bakwark, słynny lutnista królewskiego dworu.
Tradycja mówi, że dopóki dzwon wisi na wieży, nic złego nie spotka Krakowa. Łatwo sobie wyobrazić przestrach mieszkańców miasta, gdy - jak dotąd trzykrotnie - pękało zawieszone na skórzanych pasach, ważące 365 kg serce dzwonu: w mroźną, sylwestrową noc 1862 r., na Wielkanoc 1939 r. i całkiem niedawno - w wigilię 2000 roku.

Kazimierz

Historia miasta i krakowskich Żydów
W roku 1335 król Kazimierz Wielki podpisał przywilej prawa magdeburskiego, na podstawie, którego lokowano nowe miasto Kazimierz. Przedsięwzięcie to miało istotne znaczenie gospodarczo-strategiczne, bowiem miasto miało być dla Krakowa nie tylko partnerem handlowym, ale za sprawą solidnych obwarowań również swego rodzaju tarczą, zabezpieczającą gród od południa. Obszar, na którym założono Kazimierz, nie był pustkowiem, choć ze względu na trudne warunki naturalne (rozlewiska Wisły i mokradła) był terenem dotąd niezbyt popularnym wśród osadników. Wiadomo, że na Skałce już w połowie XI wieku stała romańska rotunda wraz z niewielką osadą. Nieco dalej na południe, w okolicach dzisiejszej ul. Skawińskiej, zapewne jeszcze w XII wieku zbudowany został kościół św. Jakuba (zburzony w końcu XVIII wieku). Z kolei w części wschodniej, obok wsi Bawół, wzmiankowanej już w roku 1198, stał nieistniejący dziś parafialny kościół św. Wawrzyńca. Dzisiejszy plac Wolnica jest w zasadzie dawnym, choć znacznie pomniejszonym rynkiem Kazimierza. Wytyczono go z rozmachem niedługo po lokacji miasta. Swą powierzchnią niewiele ustępował krakowskiemu. Od strony zachodniej sięgał dzisiejszej ulicy Augustiańskiej, a od strony południowej - linii ulicy Skawińskiej i Domu Esterki (ul. Krakowska 46). Tylko pierzeje wschodnia i północna (przedłużona o ulicę Węgłową) pokrywały się z odpowiednimi pierzejami obecnego placu Wolnica. Rynek przecinał handlowy szlak solny, biegnący w kierunku Wieliczki i Bochni (dziś ul. Krakowska).

Historia getta w Krakowie
Przed wybuchem II wojny światowej w Krakowie mieszkało ponad 64.000 Żydów (około 25% ludności miasta). Po przymusowych wysiedleńcach trwających od samego początku wojny, pozostało ich około 16.000. Rozporządzeniem gubernatora dystryktu krakowskiego Otto Wächtera z 3 marca 1941 nakazano im przeniesienie się do pierwszej na terenie dystryktu "dzielnicy mieszkaniowej dla żydów", utworzonej w Podgórzu. Rozporządzenie opublikowane w oficjalnym dzienniku "Krakauer Zeitung" precyzowało także granice przyszłego getta. Równocześnie nakazano opuszczenie tego terenu do 20 marca wszystkim dotychczasowym mieszkańcom i funkcjonującym tu przedsiębiorstwom. Nakaz nie obejmował tylko większych fabryk, zakładów produkujących dla wojska, gmachu sądu wraz z aresztem oraz jedynej apteki, prowadzonej przez Polaka Tadeusza Pankiewicza.
Począwszy od kwietnia 1941 roku rozpoczęto trwające dniem i nocą prace przy stawianiu trzymetrowej wysokości muru z arkadowym zwieńczeniem, przypominającym macewy - żydowskie nagrobki. Granice getta wyznaczały ulice: Kącik, Traugutta, Lwowska, Rękawka, wschodnia i północna pierzeja Rynku Podgórskiego, Brodzińskiego, Piwna, Nadwiślańska i plac Zgody (dziś Bohaterów Getta). Ogółem stało na tym obszarze 320 kamienic, zamieszkanych dotąd przez ok. 3.500 osób. Po akcji przesiedlenia początkowo znalazło się tu 16.000 Żydów. Po poszerzeniu granic Krakowa o okoliczne gminy w drugiej połowie 1941 roku ich liczba wzrosła do ok. 20.000. Na jedną osobę przypadały wtedy zaledwie 2 m kwadratowe.


Kazimierz widziany z Podgórza.


Fabryka Schindlera
Fabryka przy ulicy Lipowej 4 zaczęła działalność dwa lata przed wojną. Założyli ją trzej żydowscy przedsiębiorcy. Jesienią 1939 roku jej właścicielem został sudecki Niemiec Oskar Schindler (1908-1974). Był najprawdopodobniej współpracownikiem Abwehry, a swobodę działalności dawała mu dodatkowo legitymacja członka NSDAP. W swojej Deutsche Emalien Fabrik, zwanej potocznie Emalią, zatrudniał Żydów, ratując ich tym samym przed wysiedleniami i wywózkami do obozów. Po utworzeniu getta ilość pracowników żydowskich wzrosła (w latach 1941-1943) ze 190 do 900 osób. Po likwidacji getta (marzec 1943 r.), dzięki rozległym kontaktom i łapówkom Schindler uzyskał zgodę na utworzenie na terenie fabryki podobozu obozu pracy w Płaszowie. Jego pracownicy zamieszkali w wybudowanych przy fabryce barakach. Warunki sanitarne i racje żywnościowe były tu znacznie lepsze niż w obozie. W obliczu przegranej wojny hitlerowcy zaczęli sposobić się do ewakuacji. Podobóz w Emalii zlikwidowano. Wtedy Schindler postanowił zakupić budynek w Brünnlitz (Czechy) i tam uruchomić fabrykę amunicji. Pracować w niej mieli Żydzi zatrudnieni w DEF. W ten sposób udało się Schindlerowi uratować ok. 1100 osób. W roku 1993 na kanwie tych wydarzeń powstał słynny film Stevena Spielberga Lista Schindlera. Schindler do końca życia utrzymywał kontakty z uratowanymi przez siebie Żydami, a od instytutu Yad Vashem otrzymał medal "Sprawiedliwy wśród Narodów Świata". Zgodnie ze swym życzeniem został pochowany na cmentarzu katolickim w Jerozolimie.

Duchowa stolica Polski

Kraków bardzo wcześnie – wkrótce po założeniu -  stał się duchową stolicą Polski. W roku 1000 założono tu biskupstwo, a od końca XI w. stał się popularnym miejscem pielgrzymkowym. Wieści o cudach dokonanych za pośrednictwem św. Stanisława, biskupa krakowskiego, obiegały kraj, gromadząc przy grobie świętego rzesze pielgrzymów. Jego szczątki najpierw pogrzebano w kościele św. Michała Archanioła na Skałce (dziś Kościół św. Michała Archanioła i Stanisława Biskupa i Męczennika), a później uroczyście przeniesiono do katedry wawelskiej, gdzie spoczywają od ponad dziewięciuset lat.
Św. Stanisław, który miał zginąć z ręki króla Bolesława Śmiałego, był pierwszym z długiej listy krakowskich świętych i błogosławionych, na której znaleźli się też św. Jadwiga Królowa, św. brat Albert, św. Faustyna czy bł. Jan Paweł II. W XV wieku miasto mogło się pochwalić aż 6 osobami, które zmarły w opinii świętości, dlatego nazwano ten czas felix saeculum Cracoviae – szczęśliwym wiekiem Krakowa.
Miasto nadal przyciąga wielu pielgrzymów , zwłaszcza tych dla których celem podróży jest Sanktuarium Bożego Miłosierdzia będące jednym z najważniejszych sanktuariów na świecie. Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia otwarło swój dom dla kobiet w dzielnicy Krakowa zwanej Łagiewnikami już z końcem XIX w. Jego niezwykła rola w historii duchowości Krakowa zaczęła się od osoby św. Faustyny, która do zakonu wstąpiła w 1925 r. jako Helena Kowalska. Była pracowita, cicha i pozornie niczym się nie wyróżniała. Ale to właśnie jej dany był niezwykły dar: objawienia Chrystusa, w których uczynił ją swoją posłanniczką i apostołką Bożego Miłosierdzia. Na podstawie widzeń św. Faustyny namalowano obraz Chrystusa znany pod tytułem „Jezu, ufam Tobie", który wisi w kaplicy zgromadzenia.Jej kult, a także kult Bożego Miłosierdzia zaczęły się dynamicznie rozwijać po beatyfikacji Faustyny w 1993 r. Niewielka łagiewnicka kaplica stała się celem pielgrzymek wiernych. W 2000 r. papież Jan Paweł II kanonizował św. Faustynę, a także ogłosił, że pierwsza niedziela po Wielkanocy będzie od tej pory Niedzielą Miłosierdzia Bożego. Dziś do krakowskiego Sanktuarium przybywają tysiące ludzi, by modlić się przed obrazem "Jezu, ufam Tobie" i przy relikwiach świętej. Jest to obecnie największe na świecie centrum kultu Chrystusa.

Parki i Ogrody

W Krakowie istnieje około 40 parków oraz dziesiątki ogrodów i lasów. Kilka, jak Planty , Ogród Botaniczny, Park Krakowski , Park Jordana i Błonia znajduje się w centrum miasta, a inne jak Zakrzówek, Lasek Wolski, Park Strzelecki i leśny Park Lotników Polskich na terenie okolicznych powiatów. Parki obejmują około 318,5 ha miasta.

Planty
Planty to najbardziej znany park w Krakowie. Powstał między 1822 i 1830 w miejscu starych murów obronnych, tworząc zielony pas wokół Starego Miasta. Składa się z łańcucha mniejszych ogrodów zaprojektowanych w różnych stylach i ozdobionych różnorakimi zabytkami. Park zajmuje powierzchnię 21 ha i ma długość 4 km dzięki czemu jest popularnym miejscem spotkań i spacerów mieszkańców Krakowa.

Park im. H. Jordana
Park został założony w 1889 r. jako pierwszy publiczny park miejski w Europie przez dr. Henryka Jordana, popularyzatora sportu wśród młodzieży. Zaprojektowany został na wzór angielskich ogrodów krajobrazowych: nieregularna sieć ścieżek, klomby, wielkie trawniki, oczko wodne. Na miejscu wypożyczalnia sprzętu pływającego, rowerów, samochodów elektrycznych. Jest bardzo popularnym miejscem spacerów i uprawiania sportów. Na jego terenie znajdują się place zabaw, boiska, ścieżki rowerowe oraz rampa dla rolkarzy. Drzewostan parku jest bardzo urozmaicony, na uwagę zasługują stuletnie wiązy i lipy. W centralnej części parku znajduje się 36 pomników wybitnych Polaków.

Kopiec Kościuszki
Informacja o śmierci Tadeusza Kościuszki 15 października 1817 r. pogrążyła naród w żałobie. Pamięć o przywódcy pierwszego powstania przeciwko zaborcom i jego czynach pomagała Polakom zachować świadomość i dumę narodową. Gdy jego zwłoki spoczęły w katedrze na Wawelu, zaczęto się zastanawiać nad pomnikiem-świadectwem pamięci o narodowym bohaterze. Wybrano koncepcję kopca, która nawiązując do kopców Krakusa i Wandy manifestowała przywiązanie do polskiej tradycji.
Budowę kopca na wzgórzu Sikornik rozpoczęto w 1820 r., w trzecią rocznicę śmierci Kościuszki. Rankiem pierwszego dnia początek prac ogłosiły wystrzały armatnie. Praca trwała do późnych godzin nocnych w rytm patriotycznych pieśni, granych przez orkiestrę wojskową. Następne lata budowy nie przebiegały aż tak odświętnie, jednak gromadziły wielu ochotników, specjalnie przyjeżdżających z różnych części kraju znajdującego się pod zaborami. Ukończony w 1823 r. ziemny monument stał się ogólnonarodowym symbolem niepodległości i wolności. W 1850 r. kopiec został przejęty przez austriackie wojsko i włączony w system fortyfikacji, budowanych wewnątrz i wokół miasta. Sam kopiec obudowano fortem. Dziś w jego pozostałościach możemy oglądać wystawę pamiątek kościuszkowskich. Przy ładnej pogodzie widok z kopca zapiera dech w piersiach. Jeśli powietrze jest przejrzyste, z wierzchołka można nawet zobaczyć Tatry, odległe o 100 km. Do kopca prowadzi szeroka ocieniona aleja, co czyni go wspaniałym celem spacerów. W miesiącach letnich możliwe jest także podziwianie panoramy miasta nocą.

Więcej
 
Kraków to nie tylko zabytki, ale miasto, gdzie wolny czas można spędzić na tysiące rożnych sposobów. Lubiący aktywny wypoczynek nie będą rozczarowani: Kraków i okolice gwarantują szeroką ofertę, poczynając od basenów, poprzez korty tenisowe, ośrodki jazdy konnej, boiska do paintballa aż po pola golfowe, ścianki wspinaczkowe i trasy narciarskie. Do tego oczywiście trasy spacerowe i rowerowe, rejsy po Wiśle i prawdziwa plaża. Jest z czego wybierać.
 
Aby znaleźć więcej informacji na temat wycieczek, zajęć i lokali gastronomicznych w Krakowie, należy zasięgnąć informacji w recepcji hotelu lub odwiedzić Krakowską Izbę Turystyki pod adresem: http://www.kit.krakow.pl/ lub Internetową Informację Turystyczną:  http://www.krakow.travel/ bądź http://www.krakow.pl/.